Penicylina w czystym stanie została otrzymana dopiero wiele lat po wykryciu jej w 1929 r. przez Fleminga w kulturze Penicillium notatum i zbadaniu niektórych jej właściwości. W 1940 r. Florcy i Chain opracowali metodę otrzymywania penicyliny z płynnej kultury i stwierdzili dużą wartość leczniczą tego preparatu. Jednym z pierwszych badaczy zjawiska antagonizmu wśród drobnoustrojów była J. Borodulina (1935), która zjawisko to zbadała in vitro u promieniowców w stosunku do Bac. megatheńum. Antagonizm różnych drobnoustrojów badały następnie M. Nachimowska (1937), O. Lcbiediewa (1938), Ł. Sołncewa (1939) i K. Bicltiukowa (1940). N. Krasilnikow i M. Nachimowska wykryli substancje antybiotyczne u promieniowców. N. Krasilnikow i A. Korcniako (1939) po raz pierwszy uzyskali antybiotyki z promieniowców; wykryli oni także takie nowe antybiotyki, jak mycetynę, aspergilinę, longisporynę itd. G. Gauze i M. Brażnikowa (1944) są autorami radzieckiej gramidycyny, litmocydyny i albomycyny.